Þriðja heimsstyrjöldin og Sóley Tómasdóttir

Árið er 2030 og þriðja heimstyrjöldin er í hápunkti við. Rússar, Kínverjar og Bandaríkjamenn eru að heyja lokaorrustu úti í geimnum og endalok mannkynsins blasa við. Evrópa er lögð í rúst, hún átti sér einskis von gegn stórveldunum þremur. En lítil eyja norður í Atlantshafi heldur enn í sjálfstæði sitt! Þökk sé þrotlausum æfingum í Elliðaárdalnum hefur litla Ísland komið sér upp þróttmesta her í heiminum sem risaveldin hafa ekki roð við. Íslenski herinn er bara í allt of góðu formi!

Nei bíddu ha? Fáum við í alvörunni ekki að æfa varnir Íslands af því Sóley Tómasdóttir er á móti því að Boot Camp fái aðstöðu í Elliðaárdalnum? Þriðja heimstyrjöldin er á leiðinni! Hvað er að henni??

Ný aðstaða BC í Elliðaárdal

Hjá skipulagsfulltrúa í Reykjavík liggur fyrir tillaga að Boot Camp fái að opna líkamsræktaarstöð í húsnæði einu í Elliðaárdalnum. Allt lítur út fyrir að tillagan verði samþykkt með miklum meirihluta, enda engin sýnileg ástæða til að stoppa hana.

Samt varð allt brjálað? Af hverju?

Af því Sóley Tómasdóttir sá sér leik á borði og ákvað að koma á framfæri einu af baráttumálum Vinstri grænna, að Ísland sé herlaust land og að Vinstri grænir séu á móti hernaðarbrölti í allri sinni mynd.

Og Facebook LOGAÐI!

Sóley Tómasdóttir, ég tek hatt minn ofan fyrir þér. Þú ert sannur “newsjacker”.

Sóley Tómasdóttir – © Vísir.is

Haldiði virkilega að hún hafi ekki vitað hvað að þetta myndi rata á fréttasíður? Vísir birti fyrirsögnina “Vinstri grænir leggjast gegn heræfingum í Elliðaárdal” og í framhaldinu var viðtal við eiganda Boot Camp þar sem hann bauð Sóleyju velkomna í prufutíma sem hún svo afþakkaði.

Fyrir vikið fékk Boot Camp mjög flotta auglýsingu á nýju stöðinni sem þeir ætla að opna, þannig þeir geta ekki kvartað. Vinstri grænir komu sínum málefnum á framfæri á mjög sniðugan hátt og ég þori að veðja að Sóley Tómasdóttir fékk klapp á bakið frá flokksystkynum sínum.

Boot Camp á Íslandi er enginn undirbúningur fyrir hernað á vígstöðvum, ég veit það, þú veist það, mamma mín veit það og Sóley Tómasdóttir veit það.

Það að “newsjack-a” er þegar þú nýtir þér fréttir til að koma sjálfum þér og/eða vörum þínum á framfæri. Hugtakið er búið til af David Meerman Scott og hefur verið fjallað um áður hér í Hugrenningum.

Snillingurinn hann Wes Anderson

Wes Anderson

Wes Anderson er snillingur. Hann er leikstjóri og handritshöfundur sem hefur getið sér gott orð í Hollywood. Myndirnar hans eru ekki þær vinsælustu, með fyndustu brandarana né stærstu sprengingarnar, en innan ákveðins hóps er hann átrúnaðargoð.

Anderson er með frekar sérstakan stíl. Í myndunum hans eru söguhetjurnar venjulega í mikilli sálarkreppu sem samt reddast einhvernveginn fyrir lok myndarinnar. Þær eru svo hnausþykkar af svörtum húmor sem venjulega er blandað við frábæra tónlist. Til dæmis er yfirleitt a.m.k. eitt lag með Rolling Stones í hverri mynd eftir hann. Eins er hann þekktur fyrir að vinna með mikið af sama fólkinu. Þannig leikur Bill Murray í flestum Anderson myndum, en af fleiri kunnuglegum andlitum má nefna bræðurna Luke og Owen Wilson, Anjelica Huston og Jason Schwartzman.

Tvær af mínum uppáhaldsmyndum eru eftir hann, en þær eru The Royal Tenenbaums og Rushmore.

En Wes er ekki bara í því að framleiða költ bíómyndir um furðulegar fjölskylduaðstæður. Hann hefur einnig verið að dunda sér við að framleiða auglýsingar fyrir nokkur af stærstu fyrirtækjum í heimi. Sumar þessara minna svo sannarlega á kvikmyndirnar hans. Til dæmis þessi auglýsing með Brad Pitt fyrir japanska farsímafyrirtækið SoftBank.

Þessari auglýsingu fyrir Stella Artois var leikstýrt í sameiningu af Wes Anderson og Roman Coppola, syni Francis Coppola sem færði okkur Godfather myndirnar. Franska þemað er alveg beint úr smiðju Wes og er útkoman alveg þrælskemmtileg.

Hann vann líka mjög skemmtilega herferð fyrir IKEA sem gekk út á að sína að útstillingarnar í IKEA verslununum væru svo kósý að þér liði strax eins og þú værir heima hjá þér og værir þess vegna tilbúin að eiga fjölskyldurifrildin þar, eins og heima hjá þér.

Að lokum er hér auglýsing sem var unnin fyrir American Express. Wes Anderson leikur sjálfur í henni, en þegar horft er á hana sést svo greinilega að hún er skrifuð og henni leikstýrt af honum sjálfum. Klippingin, myndatakan, tónlistin og samtölin eru svo beint upp úr bæði Rushmore og Royal Tenenbaums. Horfið og njótið.

Próftíð – líttu á björtu hliðarnar!

Ég á svo rosalega mikið að vera að læra að það er ekki fyndið. Eins og alþjóð veit er ég að læra viðskiptafræði. Á föstudaginn næsta á ég að þreyta próf í Rekstrarbókhaldi. Fyrir þá sem ekki vita þá er Rekstrarbókhald alveg jafn leiðinlegt og það hljómar. Debit, kredit, færa inn í réttan dálk, passa að allt stemmi, verkbókhald og svo framvegis.

En prófin þurfa ekki að vera svo slæm. Til að komast í gegn um þetta hef ég ákveðið að líta aðeins á björtu hliðarnar og horfa aðeins á það jákvæða sem fylgir því að læra undir próf.

1. Þú hittir vini þína

Góðir vinir

Það er sjaldan sem maður hangir jafn mikið með vinum sínum og þegar maður lærir undir próf. Ef þú ferð upp í háskóla á þessum tíma vors hittirðu alla bekkjarfélaga þína og fullt af öðru flottu fólki. Þið eruð öll að ganga í gegn um það sama þannig það er bara gott að geta deilt óhamingjunni saman.

2. Óhófleg kaffidrykkja

Það er frábært að standa aðeins upp og grípa sér kaffi. Ég er koffeinsjúklingur og mér finnst fátt skemmtilegra heldur en að standa upp og ná mér í einn bolla. Oftar en ekki verða til skemmtilegar umræður yfir einum slíkum sem dregur hugann tímabundið frá lærdómnum. Félagslegi hlutinn spilar hér inn í líka, því þú ferð með vinum þínum og færð þér kaffi.

3. Sumar og jól

Þegar prófin klárast þá er gaman. Á haustin klárast prófin rétt fyrir jólin og þá tekur við snjór, matur, svefn og piparkökur. Þegar prófin klárast á vorin þá er komið sumar með tilheyrandi sól, grilli ferðalögum og almennri skemmtun. Hafðu það í huga.

4. Tónlist

Ég hlusta aldrei á jafn breytt úrval af tónlist og þegar ég er að læra undir próf. Í dag hlustaði ég á (í tímaröð) Elliot Smith, Death Cab for Cutie, The Maccabees, Bon Iver, Radiohead, System of a Down, The Vaccines og The Velvet Underground. Þegar ég er að læra þá reyni ég yfirleitt að hlusta á eitthvað sem ég þekki vel, þá tekur það sem minnsta athygli frá lærdómnum. Það er fátt skemmtilegra en að hlusta á uppáhaldsplötuna þína.

Prófin sökka! Maður hættir að raka sig, lyktar illa, er klæddur eins og útigangsmaður, hausinn steikist á lestri og maður hangir inni allan daginn. Til þess að komast í gegn um þessa þrekraun er nauðsynlegt að horfa á björtu hliðarnar.

Yfir og út

Prófa-Hjalti

Eitt saklaust tvít

Ég horfði á heimildarmyndina Heima eftir Sigur Rós í fyrsta skipti á laugardaginn. Fyrir þá sem ekki vita þá fjallar Heima um tónleikaröð sem Sigur Rós hélt á Íslandi árið 2006. Þeir ferðuðust um landið og héldu ókeypis tónleika á allskonar stöðum eins og t.d. Ísafirði, Ólafsvík, Djúpavík og Ásbyrgi auk þess að halda risastóra tónleika á Klambratúni í Reykjavík.

Í myndinni er sýnt frá hverjum tónleikum fyrir sig stað fyrir sig. Einnig eru sýndar upptökur af stökum lögum, tekin upp á meðal annars Dverghömrum, Kárahnjúkum og í Selárdal í Arnarfirði, þar sem Kjarri, Jónsi, Goggi og Orri spiluðu oft á tíðum fyrir engan nema sjálfan sig og myndavélarnar. Á milli eru svo viðtöl við strákana en einnig við stelpurnar í Amiinu, sem fóru með þeim í þessa ferð.

Þegar ég byrjaði að horfa á myndina smellti ég inn mjög saklausri Twitter færslu, en í henni stóð: “I’m watching Heima, the @sigurros documentary for the first time. Why haven’t I seen this before?? #greatness #music“. Ég reiknaði ekkert með því að það fengi einhver viðbrögð en þau komu sko!

Meðlimir Sigur Rósar

Þegar ég opnaði Twitter í gærmorgun var ég búinn að fá fullt af svörum frá fólki allsstaðar að úr heiminum sem var sammála mér um hversu frábær myndin væri, hvað því langaði mikið til Íslands, hvað Sigur Rós væri frábær hljómsveit o.s.frv. Þegar þetta er skrifað hef ég fengið 37 svör, 36 favorites, 29 retweet og 15 nýja followers. Ekki slæmt fyrir saklaust tvít sem átti bara að vera varpað í umheiminn. Þetta er það frábæra við netið og sérstaklega við Twitter, þar sem fólk sem sameinast og á samskipti um þau málefni sem það hefur áhuga á, óháð því hvar það er í heiminum!

Sjáið viðbrögðin tekin saman hér.

Eins og áður segir er myndin æðisleg! Tónlistin er svo falleg og landslagið og myndefnið er yndislegt. Þetta smellpassar allt eitthvað – svo ótrúlega íslenskt. Ég var með gæsahúð næstum alla myndina og ég sé rosalega eftir því núna 6 árum seinna að hafa ekki gert mér ferð á eina af þessum tónleikum. Lokaatriði myndarinnar er rosalegt þar sem Sigur Rós spilar “Popplagið”, lag nr. 8 af ( ) plötunni fyrir framan fleiri þúsund manns á Klambratúni.

Sigur Rós hefur tilkynnt nýja plötu, en hún ber nafnið Valtari og kemur út 28. maí. Ég er orðinn illa spenntur fyrir henni eins og gerist alltaf þegar þeir senda frá sér nýja plötu. Nú þegar er eitt lag komið í spilun, lagið “Ekki múkk”. Það verður spennandi að sjá hvað Sigur Rós gerir í kjölfarið, enda eru þeir þekktir fyrir að fara ótroðnar slóðir. Við vonumst allavega eftir að minnsta kosti einum tónleikum hér á landinu!

Hunter shoots a bear

Tippex, gamla góða fyrirtækið sem hefur gert okkur kleift að stroka yfir pennastrik, er mjög fært í netmarkaðssetningu. Árið 2010 komu þeir með YouTube auglýsinguna “Hunter shoots a bear”, sem fjallar um baráttuna milli veiðimanns og bjarnar úti í skóginum.

Í fyrsta myndbandinu færðu val um hvort þú vilt skjóta björninn eða ekki. Þú velur hvort hann skýtur eða ekki og svo fer af stað skemmtileg atburðarás þar sem þú ræður hvernig sagan endar. Veiðimaðurinn strokar yfir “shoots” með risastóru Tippex og þú setur inn það sem þú vilt að veiðimaðurinn geri.

Prófaðu til dæmis að slá inn “hugs”, “tickles” eða “kicks” í staðinn og skrifaðu söguna eins og þú vilt hafa hana.

Slagorð herferðarinnar var “Rewrite the story” og varð hún algjört sökksess eins og í Litlu Hryllingsbúðinni. 50 million áhorf á YouTube og fjölmörg verðlaun tala sínu máli.

Núna hefur Tippex gert framhald. Núna eru björninn og veiðimaðurinn að halda afmælisveislu árið 2012 sem er trufluð af loftsteini sem er í þann mund að skella á jörðina. Í örvæntingu sinni strokar veiðimaðurinn (með Tippex) yfir ártalið og biður áhorfandann um að flytja sig yfir á annað ár til þess að veislan geti haldið áfram.

Verkefnið er gríðarlega metnaðarfullt og alls voru teknar upp 46 mismunandi útgáfur af veislum, allt aftur til ársins 0. Nú á áhorfandinn ekki að “Rewrite the story” heldur er ætlunin að “Rewrite history”!

Prófaðu að slá inn ártöl. Mín uppáhalds eru t.d. 2000, 1980, 1989 og 1910. Sumar klippur ná yfir heilu aldirnar, enda hefði vinnan við að taka upp yfir 2000 myndbönd varla borgað sig!

Þetta er enn eitt dæmið um hvernig er hægt að nota YouTube á skemmtilegan hátt. Fleiri dæmi eru t.d. hvað var gert í kring um Expendables og baráttan á milli Fabio og the Old Spice Guy þar sem fólk gat sent inn sínar uppástungur og var svarað með myndbandi.

Forkastanleg heimska

Jæja nú er ég alveg að verða brjálaður. AAALVEG eins og Indriði félagi minn myndi segja.

Ég er nefnilega svo rosalega þreyttur á einhverju sem heitir “regional restrictions” eða svæðisbundnar takmarkanir. Ég geri rosalega mikið á internetinu. Ég er nettengdur heima hjá mér, í vinnunni og í símanum þegar ég er á ferðinni. Með hjálp internetsins neyti ég afþreyingar eins og tónlistar, bóka, kvikmynda, sjónvarpsþátta o.fl., eins og þú gerir eflaust sjálfur, lesandi góður.

Ég reyni að vera góður íbúi á Hótel Jörð og borga fyrir flesta þá hluti sem ég neyti. En aftur og aftur er ég neyddur til þess að stela. Af hverju? Vegna þess að efnið sem ég ætla að kaupa er ekki í boði fyrir mann með íslenska IP tölu!

Á Airwaves í haust sá ég frábæra hljómsveit frá Bandaríkjunum. Þegar ég kom heim langaði mig til að kaupa plötuna þeirra. Ég fór á heimasíðu sveitarinnar, Tónlist.is, Gogoyoko og skoðaði allar þær leiðir sem ég kunni til að nálgast plötuna en fann hana ekki. Hún var líka í boði á iTunes, en við getum víst ekki notað iTunes af því við búum á Íslandi. Þannig ég ákvað að hafa samband við sveitina og spyrja hvenær ég gæti keypt plötuna. Snemma 2012 í Evrópu, var svarið. Þannig ég þurfti að bíða í 3 mánuði eftir að geta keypt þriggja mánaða gamla plötu! Hver haldiði að lausnin hafi verið? PirateBay.

Frábær hljómsveit á Airwaves 2011

Í dag ætlaði ég að kaupa mér hljóðbók. Bókin er frá 2007 og ég fann hana á Amazon.com og á Audible.com. Ég er með áskrift á Audible.co.uk og kaupi þar 1-2 bækur í mánuði, þannig ég gerði nú bara ráð fyrir að bókin væri þar. Nei auðvitað ekki, hún er bara í boði á Bandaríkjunum, ekki í Evrópu. Hver haldiði að lausnin hafi verið? Jú auðvitað Piratebay aftur!

Að horfa á sjónvarpsþætti og kvikmyndir er frábær leið til að drepa tímann. Ég er af þeirri kynslóð sem vill geta stjórnað því hvenær hún neytir síns sjónvarpsefnis. Þannig draumastaðan fyrir mig er sú að kaupa aðgang að t.d. Netflix eða Hulu þar sem flestir bandarískir sjónvarpsþættir eru í boði í góðum gæðum. Þá gæti ég fyrir sanngjarnt verð horft á þættina mína, myndi hætta að stela þeim, framleiðendurnir fengju eitthvað fyrir sinn snúð. Allir vinna.

“Content is universal” – Efnið sem er framleitt er vara sem hægt er að neyta hvar sem er í heiminum. Ég get keypt bókina mína í kilju á Amazon og látið senda heim til mín, en ég get ekki sótt hljóðbókina. Að sama skapi hefði ég getað keypt geisladiskinn á CD Universe, látið senda hann heim til mín, brennt yfir á tölvuna og sett á iPodinn minn, en ég get ekki keypt MP3 útgáfuna.

Það er ekki hægt að koma í veg fyrir ólöglegt niðurhal, sama hversu margar SOPA, PIPA eða ACTA löggjafir verða til. Þess vegna er það fáránlegt að setja þeim sem vilja borga stólinn fyrir dyrnar. Ég vil að sá sem bjó til efnið sem ég er að njóta fái eitthvað fyrir sinn snúð og ég get ímyndað mér að hann vilji að ég borgi honum. Af hverju má ég ekki borga honum? Vilja þessir aðilar ekki peningana mína?

Þetta er ekki séríslenskt vandamál. Fólk út um allan heim er að lenda í þessu sama.

Fred Wilson er fjárfestir í New York, en hann hefur ítrekað talað um þetta á blogginu sínu:
Monetize the audience, not the content
Scarcity is a shitty business model 

MG Ziegler er reglulegur pistlahöfundur á Techcrunch.com og segir hér frá raunarsögu sinni varðandi Game of Thrones:
Help! I’m being forced to pirate Game Of Thrones against my will!

Daniel Barassi er vefstjóri Depeche Mode og sér um að stjórna YouTube viðveru hljómsveitarinnar auk þess að vera þekktur plötusnúður. Hann tók reiðiskast á Facebook síðunni sinni einn daginn.

…sem leiddi til að vefsíðan TechDirt fjallaði um málið:
Why Do The Labels Continue To Insist That ‘Your Money Is No Good Here?’

Það eina sem ég bið um er að fá að kaupa mína afþreyingu á sanngjörnu verði þannig ég fái að njóta þeirrar gleði sem fylgir því að lesa bók, hlusta á nýja plötu, horfa á spennandi sjónvarpsþátt o.s.frv. Af hverju þarf það að vera svona mikið vesen?

Afmæli

Í dag er 2. apríl, sem er merkilegur fyrir margar sakir. Titanic var fyrst sjósett 2. apríl árið 1912, CN Tower í Toronto var fullbyggður árið 1975 og árið 2005 dó Jóhannes Páll páfi. En það merkilegasta sem hefur gerst á þessum degi í mínu lífi er að ég fæddist, í mannskaðaveðri á Ísafirði. Eftir að hafa keyrt í lögreglubílnum á eftir snjómokstursbílnum alla Óshlíðina frá Bolungarvík til Ísafjarðar og eftir að hafa verið vísað frá Fjórðungshúsinu á Ísafirði vegna plássleysis þá komst ég loksins í heiminn aðfaranótt 2. apríl, 1987.

Semsagt, í dag á ég afmæli. Að því ákvað ég að taka saman fimm uppáhalds afmælislögin mín.

1. Stevie Wonder – Happy birthday

Ekkert nema stuð, gleði og fílingur.

2. The Beatles – Birthday

Þetta lag toppar flesta svona lista.

3. The Mars Volta – Birthday

Þetta lag er reyndar eftir Sykurmolana, en ég fíla þessa útgáfu bara betur.

4. The Smiths – Unhappy birthday

Sennilega mest niðurdrepandi lagið á listanum

5. 50 Cent – In da club

Auðvitað flokkast þetta sem afmælislag!

Draumalandið

Andri Snær Magnason

Einn dag í síðustu viku var ég að keyra heim úr vinnunni. Á leiðinni upp í Kópavog lét ég hugann reika, svona eins og maður gerir eftir langan vinnudag. Allt í einu fékk ég þá hugdettu að horfa á aftur á Draumalandið, heimildarmyndina sem er gerð eftir samnefndri bók eftir Andra Snæ Magnússon. Ég las bókina fyrir ca 5 árum og fór á myndina þegar hún var sýnd í bíó. Þannig ég fór heim, Tinna mín var að vinna, bjó til piparsveinakvöldmat (samlokur) og leigði mér Draumalandið á VODinu.

Fyrir þá sem hafa ekki séð Draumalandið þá er hún hápólitísk ádeila á stóriðjuna. Þar eru stjórnmálamenn, bæjarstjórar og fleiri virkjanahaukar látnir líta út eins og hálvitar og afdalabændur eru upphafnir. Myndin er rosalega sorgleg en þar er stórbrotin náttúra sýnd fara undir virkjun og álver, og til að toppa allt saman þá er gæsamamma sýnd reyna að hlífa eggjunum sínum frá vatninu sem ætlar að drekkja hreiðrinu. Allt þetta er rosalega sorglegt og átakanlegt að horfa á, en þegar myndinni er lokið skilur hún samt ekkert eftir sig. Hún reynir að höfða til tilfinninga í fólki og vekja það til umhugsunar um náttúruna, en það bara tekst ekki. Sagan er ekki nógu góð.

Eftir að hafa horft á myndina, þá mundi ég hversu áhrifarík og skemmtileg mér fannst bókin á sínum tíma. Þannig ég reif upp Draumalandið og lá yfir henni í nokkra daga þangað til ég var búinn að drekka í mig allt sem í henni var að finna. Og viti menn, bókin var jafngóð og mig minnti!

Andri Snær setur fram virkilega flottar og skemmtilegar pælingar í bókinni. Draumalandið er skoðun eins manns, en sú skoðun er rökstudd vel með vísunum í söguna, tölfræðilegar staðreyndir og tilvitnanir í fólk. Hann það eru þrennt sem virkilega situr eftir í mér eftir að hafa lesið Draumalandið í annað skiptið.

1. Virkjun og stóriðja = framfarir,  Allt annað = Hnignun og dauði

Ætli besta skilgreiningin á stóriðju sé ekki “orkufrekur framleiðsluiðnaður”. Dæmi um stóriðjufyrirtæki eru t.d. álverin okkar, málmblendiverksmiðjan á Grundartanga og Sementsverksmiðjan á Akranesi. Til þess að slík fyrirtæki geti starfað þurfa þau orku og til þess að fá orku þarf að virkja.

Kárahnjúkavirkjun

Nú er ég ekki andvígur virkjunum, en ég hef hins vegar áhyggjur af því hvaða áhrif það hefur á efnahag okkar og framtíð ef við dembum öllum eggunum okkar í sömu körfuna og stöndum uppi með 5 álver, sem eru undirstaða atvinnulífs okkar. Spurðu fólk sem átti allt sitt sparifé í hlutabréfum bankanna hversu góð áhættudreifing það er að treysta á einn iðnað. Í stað þess að byggja risastóra virkjun, sem starfar til þess að þjóna einu risaálveri, er ekki sniðugra að ganga til samninga við þrjá minni aðila sem þurfa minni orku, menga minna og hjálpa okkur að byggja upp fjölbreytt atvinnulíf?

Og þarf ríkisstjórnin að vera að vasast í því að fá þessa aðila til Íslands? Getum við ekki hjálpað okkur sjálf?

2. Hvaða fyrirtæki viljum við fá til Íslands?

Þorp á kafi í rauðri leðju

Stakk það engan þegar forseti Íslands sagði í viðtali við Bloomberg fréttastofuna að hér á Íslandi væru fullt af tækifærum fyrir erlend fyrirtæki til að fjárfesta og rökstuddi það með því að segja frá því að Alcoa og Rio Tinto vildu byggja hér álver? Áliðnaður er gríðarlega mengandi og allt ferlið veldur gríðarlegu umhverfisraski. Man einhver eftir umhverfisslysinu sem varð í Ungverjalandi fyrir einu og hálfu ári? Þar rofnaði stífla sem átti að halda eitraðri leðju í lóni. Það endaði ekki betur en að leðja rann í gegn um nokkur þorp, kostaði nokkur mannslíf og olli ómældum skaða. Núna eru álver á Reyðarfirði, í Hafnarfirði og í Hvalfirði, er þetta ekki komið gott?

Rio Tinto hefur í mörg ár verið fordæmt fyrir að menga og spilla náttúru, rányrkju og brjóta á rétti verkamanna ásamt fleiru. Alcoa er einn stærsti hergagnaframleiðandi í heiminum. Þetta eru fyrirtækin sem forseti vor vill að hjálpi Íslandi. Ég veit það eru ekki til neinir englar í hinum harða heimi viðskipta en halló!

3. Getur framboð búið til eftirspurn?

Ef að á Íslandi útskrifuðust 200 stjarneðlisfræðingar á ári, hvað myndi þá gerast? Myndu þeir allir enda atvinnulausir? Já segir einhver, enda er ekki til neitt að gera fyrir stjarneðlisfræðinga á Íslandi. Eða hvað? Ef þekkingin væri til staðar væri þá ekki kominn grundvöllur fyrir spennandi fyrirtæki sem sérhæfði sig í rannsóknum á himinhvolfinu? Eða bara eitthvað allt annað?

Sigur Rós

Ef fleiri myndu skrá sig í FÍH og læra að verða tónlistarmenn, myndi það minnka möguleika þeirra á því að fá vinnu af því það eru of margir tónlistarmenn? Myndi tónlistargeirinn ekki bara stækka og dafna og við myndum eignast aðra Björk, Sigur Rós, Mugison eða Garðar Thor Cortes?

Ef að 500 viðskiptafræðingar útskrifast á ári, en aðeins 200 fá vinnu, erum við ekki með 300 manns á lausu sem geta látið að sér kveðja á öðrum stigum þjóðfélagsins? Þau geta farið í frekara nám, þau geta stofnað innflutningsfyrirtæki, þau geta farið á Alþingi eða veitt ráðgjöf. Það þarf ekki allt að vera inni í kassanum og matreitt fyrir “atvinnulífið”. Hugsum hlutina í aðeins víðara samhengi. Það sama á við um allar greinar.

————————————————————————————-

Draumalandið

Ég get með sanni sagt að þessi pistill er allt annar en sá sem ég ætlaði að skrifa. Fyndið hvernig hugmyndir breytast og þróast þegar maður vinnur með þær. Ég mæli með Draumalandinu, hún vekur mann til umhugsunar sama þó maður sé sammála hverju orði, öðru hverju nú eða ekki stakasta staf í bókinni.

Ef einhvern vantar eintak af Draumalandinu má viðkomandi fá mína, gegn því skilyrði að þegar hann er búinn að lesa bókina láti hann einhvern annan fá hana.

Skipting úr Blogger yfir í WordPress

Jæja þá er ég búinn að yfirgefa gamla góða Blogspot. Samleið mín og Blogspot hefur svosem ekki verið löng, en fyrsti pistillinn sem ég skrifaði á Hugrenningarnar bar nafnið Af leti afgreiðslufólks og birtist þann 21. febrúar á síðasta ári. Nei það er ekki alveg rétt, við áttum stutt samband þegar ég var í 2. bekk í MA, en þá fór ég að blogga á síðunni http://tjalfi.blogspot.com, þannig tæknilega séð hefur samband mitt við blogger spannað um 7 ár, með góðu hléi.

            vs     

Þegar ég valdi Blogger í fyrra var það vegna þess að það var greinilega auðvelt viðmót. Þú skráðir þig einfaldlega inn með Google ID og svo gastu byrjað. Þemun sem voru í boði voru einföld og þægileg og þetta virkaði bara strax frá byrjun. Ég hafði aldrei rekið heimasíðu áður og mig langaði bara til að byrja að skrifa.

En eftir því sem leið á fór ég að lesa mér meira til og langaði til að fikta aðeins meira. Þó að Blogger viðmótið sé einfalt og þægilegt þá er það virkilega lokað og býður ekki upp á að það sé fiktað mikið í því. Til dæmis var vesen bara að fá inn Facebook Like takka.

Þannig ég gerði eins og heimurinn og hoppaði yfir á WordPress. Ég er búinn að ætla að gera það í einhvern tíma, en ég vildi gera síðuna flotta og þægilega fyrst ég var nú á annað borð að skipta. Ég valdi mér frítt þema sem heitir Blogum. Það er mjög stílhreint og fallegt að mér finnst. Ég er nokkurn veginn með það eins og það kemur af kúnni en það býður upp á meiri möguleika til að breyta því ef ég vil, seinna meir.

Það fáránlega er hversu auðvelt það var að fá allar færslurnar yfir ásamt athugasemdunum. Fyrir þá sem eru að hugsa um að færa sig yfir þá þarf bara að fara inn í WordPress Dashboard -> Tools -> Import. Þá geturðu fært allar hreyfingar á Blogspot síðunni þinni yfir í einum grænum.

Einn stór kostur sem WordPress hefur framyfir Blogger er kommentakerfið. Hér er miklu þægilegra kommentakerfi þar sem HVER SEM ER getur skilið eftir sitt innlegg án þess að logga sig inn. Ef viðkomandi vill skilja eftir opinbert fótspor á síðunni minni þá getur viðkomandi skráð sig inn með Facebook eða Twitter aðgangi, nú eða bara skrifað nafnið sitt undir.

Að þó þetta hafi allt verið ótrúlega auðvelt og þægilegt er samt að sjálfsögðu smá galli á gjöf Njarðar. Þegar þú færir færslurnar svona sjálfvirkt á milli þá á textinn það til að ruglast aðeins, sérstaklega þegar kemur að myndum, myndböndum og einstaka greinaskilum. Ég er þó að vinna í þessu og innan skamms munu allar færslurnar verða eins og nýjar.

Ég vona að okkar samskipti munu bara batna og verða ennþá meiri og tíðari en hefur verið með þessari litlu breytingu.

Ekki taka smálán!

Í haust skrifaði ég um allar tilboðssíðurnar. Í dag eru fjórar virkar að einhverju leiti: Dilar.is, Hopkaup.is, Aha.is og WinWin.is. Hinar fimm eru svosem í gangi en tilboðin eru stopul og óspennandi. Þær eru Kaupnet.is, Kaupmattur.is, Nemendafelagid.is, Magntilbod.is og Gæsin.is.

Íslenski markaðurinn er lítill þetta vita allir. Ég held að áður en þetta ár er úti þá verði ekki nema 3-4 síður eftir og þeim mun fækka ennfrekar, niður í 2-3. Ástæðan, það eru bara X mörg fyrirtæki á Íslandi sem eru tilbúin að veita svona afslátt. Veistu hversu pirrandi það er að fá símtal frá NÍU mismunandi aðilum að betla eins tilboð? Og þá eru ekki meðtalin allir þessir klúbbar eins og Einkaklúbburinn, 2 fyrir 1, World for 2, fyrirtækjasamningar, samningar við nemendafélög og allir hinir.

En vissuð þið að það eru FIMM smálánafyrirtæki á Íslandi. FIMM! Kredia kom fyrst á markaðinn fyrir um 2 árum, Hraðpeningar þar á eftir og á þessu ári hef ég orðið var við auglýsingar frá Smálán, Múla.is og 1909. Er ekki í lagi?

Og talandi um auglýsingarnar frá þessum fyrirtækjum. Mig langar til að gefa ykkur smá ráð. Auglýsingin frá Múla.is hljómar einhvernveginn svona: “Ekki taka lán fyrir pizzu, ekki taka lán fyrir buxum og ekki taka lán með SMS. Farðu á Múla.is og taktu lán þar!”. Ok í alvörunni, ef þú ætlar að selja eitthvað, ekki byrja á því að segja fólki af hverju það ætti ekki að kaupa vöruna þína! Eftir að hafa hlustað á þá auglýsingu langar mig ennþá minna að taka svona lán. Og 1909: veljið ykkur eitthvað betra stef heldur en það sem þið endið auglýsingarnar ykkar á. Þetta er bara leiðinlegt og tacky.

Ég hef enga trú á því að það rúmist pláss fyrir fimm smálánafyrirtæki á markaðnum. Ætli Kredia.is og Hraðpeningar eigi ekki eftir að standa eftir í lok dags, þar sem þau eru orðin þekktust og greinilega með þokkalegt auglýsingabakland.

Þessi fyrirtæki hafa mætt harðri gagnrýni þar sem auglýsingar þeirra beinast að ungu fólki með litla reynslu af fjármálum. Nú síðast í vikunni birtist viðtal við unga stúlku sem hafði lent í vítahring smálánanna. Fjölsmargir hafa kallað eftir sérstakri lagasetningu um þessi fyrirtæki. Orðum eins og okurvextir er hent í umræðuna og athugasemdakerfið á DV.is logar. Flestir vilja banna þetta og vísa til nágrannalandanna þar sem ungt fólk er skuldsett upp fyrir haus eftir að hafa lent í svipuðum “vítahring”.

Hjalti frændi

Krakkar, hér kemur eitt gott ráð frá Hjalta frænda. Ekki taka lán fyrir neyslu. Ef þú átt ekki fyrir einhverju, ekki kaupa það. Þetta heitir að vera skynsamur. Ungt fólk að steypa sér í fjárhagsvandræði er ekkert nýtt á Íslandi. Hér er fólk að missa það yfir skuld upp á nokkra tugi þúsunda, en það þykir ekkert tiltökumál að ungt fólk um tvítugt sé að kaupa sér of stórar íbúðir og dýra bíla sem það getur varla borgað af. Þegar ég var 18 voru krakkar að taka yfirdrátt til að borga VISA reikninginn. Þarf ekki sérstaka lagasetningu á það líka?

Þarf ekki bara að kenna þjóðinni að fara með peninga? Hvernig getur fullorðið fólk sem steypti heilu landi næstum því í gjaldþrot verið að öskra úlfur úlfur núna? Ekki lifa um efni fram, það á við um fullorðið fólk sem og unglinga. Hættið að væla og takið ykkur aðeins saman í skynseminni.

kveðja
Hjalti frændi